2008/Jul/25

 

ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยมีหัวคิดสร้างสรรค์

 

ทำงานที่ต้องออกแบบ หรือใช้หัวคิดไม่เก่ง

 

ชอบทำงานแบบที่มีคนบอกว่าจะเอายังไง แล้วจะทำให้อย่างเต็มที่

 

อาจารย์(แน่นอนนักวิจัยของเราอีกแล้ว) ท่านหนึ่งบอกว่า

 

คนที่เขียนเลข 1 แบบที่ผมเขียน

 

จะเป็นคนที่มีความอดทนในงานแบบเดิม ซ้ำซาก ได้มากกว่าคนอื่น

 

งานที่ผมทำก็แบบนั้น ขอให้บอกว่าอยากได้อะไร จะทำให้ได้

 

แม้แต่ในชีวิตประจำวันของตัวเอง

 

ผมก็มักจะใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ซ้ำๆ ซากๆ

 

แต่ก็รักและชอบในความเรียบง่ายของมัน

 

และมักจะขุ่นไปกับสิ่งที่ไม่ได้วางแผนไว้ หรือมีเหตุการณ์ใหม่ๆ เข้ามาแทรก

 

เพราะการติดในความปลอดภัย ความชอบในความเป็นปกติ

 

--

 

แต่แปลกดีที่วันนี้ผมเพิ่งค้นพบกับตัวเอง เพราะวิ่งจำนวนมากรอบกว่าทุกวัน เลยได้ค้นพบอะไรแปลกๆ

 

ว่าตัวเองตอนวิ่ง ไม่มีจังหวะเป็นของตัวเอง

 

วันไหนถ้ามีพี่ที่ทำงานไปด้วยกัน ก็ค่อยวิ่งไปกับจังหวะของเขา

 

แต่ถ้าต้องวิ่งคนเดียวเมื่อไหร่ ตอนแรกเริ่มก็ช้าอยู่ดีๆ แล้วก็เร่งตัวเองในตอนใกล้ๆ จะครบรอบทุกทีไป

 

นึกแล้วก็ตลกดี

 

แม้แต่แค่จังหวะวิ่ง เท้าของตัวเองแท้ๆ เราก็คงไม่อาจควบคุมให้มันอยู่อย่างคงที่ไม่ได้

 

ตลกดีที่เวลามีคนมาวิ่งใกล้ๆ วิ่งผ่านไป เราก็จะเร่งไปตามเขา

 

เออ...เนอะ  บางทีเราก็สังเกตชีวิตของเราน้อยเหลือเกิน


แม้แต่จังหวะเท้าของตัวเองเรายังควบคุมไม่ได้ แล้วจะไปควบคุมอะไรที่อยากจะให้มันเป็นไปอย่างใจเราได้

 

และเราก็รู้จักตัวเองน้อยเหลือเกิน

 

บางทีเรายังรู้จักคนอื่นมากกว่ารู้จักตัวเองเสียอีก

 

---

 

ทำไม

 

แค่รู้สึกรักใครอีกทีมันถึงยากนักหนา

 

ทำไมเรายังคงคิดถึงเขาเหมือนเดิม ทุกวัน

 

ทำไมหัวใจมันไม่ยักกะบอกตัวเองว่า

 

การคิดถึงใครคนหนึ่งมากไปทุกวัน มันคือความไม่ปลอดภัยของชีวิต

 

หรือว่าหัวใจมันจะชินกับการคิดถึงอย่างนี้นะ

 

จริงอย่างเพื่อนคนหนึ่งว่า  "ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่คิดถึง"

 

และแค่ได้รู้ว่าเขาสบายดี

 

ก็ดีแล้วนี่นา... เนอะ  :)

 

 

 

 

และก็ได้แต่หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่หัวใจจะแกว่งไกว ด้วยอาการจับจังหวะไม่ได้อย่างนี้

 

รักษาหัวใจตัวเองเถอะเบน