ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยมีหัวคิดสร้างสรรค์
ทำงานที่ต้องออกแบบ หรือใช้หัวคิดไม่เก่ง
ชอบทำงานแบบที่มีคนบอกว่าจะเอายังไง แล้วจะทำให้อย่างเต็มที่
อาจารย์(แน่นอนนักวิจัยของเราอีกแล้ว) ท่านหนึ่งบอกว่า
คนที่เขียนเลข 1 แบบที่ผมเขียน
จะเป็นคนที่มีความอดทนในงานแบบเดิม ซ้ำซาก ได้มากกว่าคนอื่น
งานที่ผมทำก็แบบนั้น ขอให้บอกว่าอยากได้อะไร จะทำให้ได้
แม้แต่ในชีวิตประจำวันของตัวเอง
ผมก็มักจะใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ซ้ำๆ ซากๆ
แต่ก็รักและชอบในความเรียบง่ายของมัน
และมักจะขุ่นไปกับสิ่งที่ไม่ได้วางแผนไว้ หรือมีเหตุการณ์ใหม่ๆ เข้ามาแทรก
เพราะการติดในความปลอดภัย ความชอบในความเป็นปกติ
--
แต่แปลกดีที่วันนี้ผมเพิ่งค้นพบกับตัวเอง เพราะวิ่งจำนวนมากรอบกว่าทุกวัน เลยได้ค้นพบอะไรแปลกๆ
ว่าตัวเองตอนวิ่ง ไม่มีจังหวะเป็นของตัวเอง
วันไหนถ้ามีพี่ที่ทำงานไปด้วยกัน ก็ค่อยวิ่งไปกับจังหวะของเขา
แต่ถ้าต้องวิ่งคนเดียวเมื่อไหร่ ตอนแรกเริ่มก็ช้าอยู่ดีๆ แล้วก็เร่งตัวเองในตอนใกล้ๆ จะครบรอบทุกทีไป
นึกแล้วก็ตลกดี
แม้แต่แค่จังหวะวิ่ง เท้าของตัวเองแท้ๆ เราก็คงไม่อาจควบคุมให้มันอยู่อย่างคงที่ไม่ได้
ตลกดีที่เวลามีคนมาวิ่งใกล้ๆ วิ่งผ่านไป เราก็จะเร่งไปตามเขา
เออ...เนอะ บางทีเราก็สังเกตชีวิตของเราน้อยเหลือเกิน
แม้แต่จังหวะเท้าของตัวเองเรายังควบคุมไม่ได้ แล้วจะไปควบคุมอะไรที่อยากจะให้มันเป็นไปอย่างใจเราได้
และเราก็รู้จักตัวเองน้อยเหลือเกิน
บางทีเรายังรู้จักคนอื่นมากกว่ารู้จักตัวเองเสียอีก
---
ทำไม
แค่รู้สึกรักใครอีกทีมันถึงยากนักหนา
ทำไมเรายังคงคิดถึงเขาเหมือนเดิม ทุกวัน
ทำไมหัวใจมันไม่ยักกะบอกตัวเองว่า
การคิดถึงใครคนหนึ่งมากไปทุกวัน มันคือความไม่ปลอดภัยของชีวิต
หรือว่าหัวใจมันจะชินกับการคิดถึงอย่างนี้นะ
จริงอย่างเพื่อนคนหนึ่งว่า "ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่คิดถึง"
และแค่ได้รู้ว่าเขาสบายดี
ก็ดีแล้วนี่นา... เนอะ :)
และก็ได้แต่หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่หัวใจจะแกว่งไกว ด้วยอาการจับจังหวะไม่ได้อย่างนี้
รักษาหัวใจตัวเองเถอะเบน