ผมได้อ่านถ้อยคำของคนเก่าๆ ที่เคยคิดว่าคุ้น และไม่คุ้นเคยกันอีกต่อไป
เพราะผมทั้งเผลอ และตั้งใจทำเขาเหล่านั้นหล่นหาย
แต่เรื่องที่เลวร้าย คือ ผมตั้งใจทำพวกเขาให้หายไปจากชีวิตของตัวเอง
เพราะคิดว่าตัวเองไม่อาจจะทนรับความจริงบางอย่างที่พวกเขาอาจจะเผลอทำร้ายผมเข้า
ทั้งที่มันเล็กน้อยเหลือเกิน
เมื่อเทียบกับความดีงามที่พวกเขาได้ทำมาโดยตลอด
เพื่อนคนหนึ่งที่เป็นทุกอย่างของผม
เธอบอกในวันที่หัวสมองของผมฟุ้งไปด้วยฝุ่นตลบว่า
เวลาที่รักใครสักคน ให้คิดกับเขาเป็นเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง
เพื่อนที่ไม่ว่าอย่างไร เธอจะให้อภัยเขาเสมอ
เช่นเดียวกับที่เธอต้องการการยกโทษและได้รับการอภัยจากเขา
เพราะนั่นจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างกันไม่ร้อนแรง
วันนี้เมื่อได้อ่านข้อความของหลายคน
ผมรู้สึกอยากร้องไห้
หลังจากที่พยายามหลีกเลี่ยงไอ้อาการแบบนี้มาแล้วหลายวัน
ไม่อยากจะแกว่งไกวไปเพราะอารมณ์และความรู้สึกต่างๆ ในวันนี้
แต่ที่แย่กว่านั้น
คือ
ตอนนี้
ผมรู้สึกว่าผมกำลังตกหลุมรักอีกครั้ง
เบน
21 เมษายน 2552
