ถ้าคนที่เรารักมากที่สุด เท่าที่เราสามารถจะรักได้ ตั้งแต่ในอดีต มาจนถึงปัจจุบัน

ได้ตัดสินใจที่จะแต่งงาน ใช้ชีวิต อยู่ กิน และหายใจอยู่ใกล้ๆ กับคนที่ไม่ใช่เรา

ผมจะบอกกับตัวเองยังไง (ทั้งที่ผมรู้สึกแสนเศร้า โศก และอยากจะล้มลงร้องไห้ ไม่หยุด อยากจะหลับตา แล้วไม่ตื่นฟื้นขึ้นมาอีกเลย)

ผมคงจะถามตัวเองดังๆ ในหัวสมอง และให้คำถามนั้นมันดังย้ำ ซ้ำ ซ้ำ เข้าไปจนฝังลึกอยู่ในทุกลมหายใจที่เข้าออกว่า

คนที่ผมรักนั้น ตัดสินใจไปเพราะอะไร

1.  ถ้าเธอตัดสินใจเพราะว่า เธอไม่รักผมอีกต่อไปแล้ว  ความรักที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเรา จบลงแล้ว  (แม้ความรักของผมจะไม่จบลง ไปพร้อมกับเธอด้วยก็ตามที)  ผมก็จะเข้าใจ  แต่จะห้ามไม่เสียใจก็คงไม่ได้  ไม่ให้เศร้าก็คงไม่ได้  ไม่ให้รัก และจมอยู่ในห้วงของความโศกเศร้า ก็ยิ่งไม่ได้  เพราะต่อให้เราเป็นคนดีมากเพียงใด  สุดท้ายก็คงต้องยอมรับว่า เราต้องเสียใจ  เสียใจที่ไม่อาจจะอยู่ร่วม ไม่อาจจะครอบครอง ไม่สามารถทำทุกๆ อย่างเหมือนกับที่เคยทำมาร่วมกันในอดีต  และเลิกที่จะหวนคิดถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้จ่ายร่วมกันไม่ได้  

     คำแนะนำสำหรับกรณีนี้ มีเพียงอย่างเดียว คือ เสียใจไปเถอะครับ ไม่จำเป็นต้องทำเหมือนไม่เศร้า ไม่รู้สึกอะไร หรือควรยินดี  ที่จริงมันไม่จำเป็นต้องยินดีหรอกครับ  เพราะว่า ไม่มีใครสามารถยินดีได้หรอกครับ  ที่คนที่เรารัก ไม่เลือกจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเรา สิ่งที่ทำได้ คือ ยอมรับความจริง ว่าเราไม่งดงาม เราเศร้า เสียใจ ไม่อาจจะงดงามได้  เพราะความเศร้าเสียใจที่ไม่อาจจะอยู่ร่วม ไม่ได้หมายความว่า เราไม่อยากจะให้ทางที่เขาเลือก ไม่มีความสุข  แม้จะเสียใจ แต่ผมเชื่อว่าเราจะต้องอยากให้เขามีความสุข (คงไม่มีใครที่คอยแต่ภาวนาว่า ขอให้คนที่เธอเลือกจงทำร้าย และขอให้เธอไม่มีความสุข เมื่อเธอไม่เลือกฉัน แบบนั้นมืดดำเกินไป และมันคงไม่ใช่ความรัก เพราะความรัก ย่อมสอนให้เรามองเห็นความสุขของคนที่เรารัก)

    แต่มีวิธีคิดอีก 2 อย่าง ที่จะทำให้เราไปจนสุดปลายข้างของความเสียใจได้  โดยที่ไม่มีอะไรให้เรารู้สึกติดใจได้อีก  คือ 

 -  เธอไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของเรา เพราะอย่างนั้น ต่อให้รักมากเพียงใด เราก็จำยอมต้องปล่อยให้เธอจากไป 

 -  หากยังรัก  แม้ในปัจจุบัน ระยะเวลาอันใกล้นี้ เธอจะไปอยู่ในอ้อมกอดของใครก็ตาม สักวันหนึ่ง เธอก็จะหวนกลับมาอยู่ในอ้อมกอดของเรา และไม่จากไปไหนอีกเลย ผมไม่มีตัวอย่าง เพราะไม่เคยเจอกรณีแบบนี้  เพราะมันเป็นเรื่องระยะไกลเหลือเกินกว่าที่ผมจะมองเห็นได้ แต่หากความรักของคุณ กว้าง และ ไกล  ผมเชื่อว่าความรักแบบนี้ เป็นความรักที่แสนงดงาม และเชื่อเหลือเกินว่าทุกคนบนโลกใบนี้ก็คงอยากได้ไว้ครอบครอง เพราะแม้ว่าเขาไม่เลือกเรา  เขาสามารถไปรักใครต่อใครได้จนแน่ใจแล้วว่า เราคือ คนที่รักเขามากที่สุด จึงเดินกลับมา (ผมเคยใช้ชีวิตแบบนี้ รอคอย ไม่คิดว่าจะรักใครได้อีก  แต่ที่สุดก็พบว่า คนบนฟ้าจะส่งใครอีกคนมาให้เรารักได้ และคนนั้น อาจจะอยู่กับเรายาวนานตลอดไป จนเราเองไม่แน่ใจว่า เราควรรอต่อไป หรือควรปิดประตู ที่เคยรอคอยใครคนนั้นให้กลับมา) แบบนี้ สำหรับ ความรักที่กว้าง  และยาวไกล ไม่คาดหวัง ว่าผลของการกระทำนั้นจะเกิดขึ้นเมื่อใด

2.  หากผมรู้ว่าการตัดสินใจของเธอนั้นเป็นไปด้วยเหตุผลมากมาย ไม่ใช่ความรัก (กับคนที่เธอเลือกแต่งงานด้วย)  ผมจะถามว่าเหตุผลนั้นคืออะไร   ถ้า...

-  เหตุผลซึ่งมาจากตัวเธอเอง  เธอเลือกอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ไม่รัก แต่ดีกว่า หากจะรักกับคนที่สังคมมองว่าไม่ปกติ  มันเหน็ดเหนื่อยสำหรับเธอเกินไป  ถ้าเป็นแบบนั้น  ผมว่าดีแล้วล่ะครับ ที่เธอตัดสินใจจากไป เพราะว่าการจากไปครั้งนี้ แม้เราจะใช้เวลามากมายในการรักษาหัวใจ และจังหวะการเดินของตัวเองให้เป็นปกติ (อย่างน้อยที่สุดก็เกือบเป็นปกติได้)  ก็จงรู้ไว้เถอะครับว่า ดีแล้วที่เธอจากไป (เหตุผลเพราะอะไรที่บอกว่าดีแล้ว คงไม่ต้องบรรยาย เพราะผมเชื่อมั่นว่าความรักไม่ยึดติดในรูปแบบ ความรักที่แท้ไม่มีเพศ มีแต่รัก กับ ไม่รัก ความเหมาะสม หรือเหตุผลใดๆ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงไปได้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว มีเพียงวิญญาณของเราที่จะคงอยู่ คงไม่มีใครเลือกเป็นแบบที่คนอื่นชอบ โดยละทิ้งตัวตนของตัวเอง เพราะผมเชื่อว่ามันจะไม่มีความสุขเลยสักวัน) แม้สูญเสียคนรักไป แต่ไม่สูญเสียตัวตน วิญญาณที่รักใครเป็นไป สิ่งที่ยิ่งใหญ่ คือ เราเป็นเรา  อย่างเป็นสุข  สักวันจะมีคนที่เดินเข้ามา รักคุณ  หมดใจ โดยไม่ยึดติดว่าคุณมีเพศอะไร คุณชอบสีอะไร รูปร่างหน้าตาของคุณเป็นแบบใด  จะมีเพียงคนที่มองคุณอย่างงดงาม ด้วยสายตาแห่งความรัก และคุณจงตอบแทนเธอไปด้วยความรักที่ดีเช่นกันเถอะครับ อย่าให้ความเจ็บปวดผิดหวังเก่าๆ เหล่านั้น มาทำร้ายคนที่รักคุณ และทำลายความรักครั้งใหม่ที่ดี

-  เหตุผลจากคนอื่น (คนที่อาจจะบอกได้ว่าสำคัญสำหรับคนที่คุณรักมากที่สุด)  เราต้องยอมรับความจริง  และคงต้องถามเธอว่าหากเธอมีความสุขกับทางที่เลือก ขอให้เธอมีความสุขกับมันจริงๆ  เราจะเสียใจที่ไม่อาจจะอยู่ร่วมกับเธอได้ แต่จะไม่อยู่รอ อาจจะใช้เวลาที่จะต้องรักษาหัวใจตัวเองไปอีกนานแสนนานเท่าไหร่ไม่รู้  แต่เหตุผลจากคนอื่น จะมาอีกเรื่อยๆ เพราะอย่างนั้นอย่าอยู่รอเลยครับ บอกตัวเองซ้ำ ซ้ำ เถอะครับว่า  ทางที่เธอเลือก จะทำให้เธอมีความสุข และเธอต้องไม่หวั่นไหวไปกับสิ่งที่รอบข้าง  เพราะแรงกระเพื่อมจากเธอจะทำให้เรากระเทือนไปด้วยไม่น้อยไปกว่าเธอ แต่ผมไม่อยากจะให้คุณอยู่รอ  ขอให้ใช้ชีวิตของคุณต่อไป 

ทั้งหมด อาจจะมองในแง่ที่เห็นแก่ตัวมากมายเหลือเกิน  ความรักที่ดี ไม่ควรสอนให้คนเห็นแก่ตัว  แต่ผมเคยเดินผ่านจุดแบบที่คุณว่า เคยเป็นแบบดำมืด  เคยเป็นแบบสว่างไสว และพยายามทำให้ความรักกว้างใหญ่ และท้ายที่สุด ผมได้ความรักจากหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ด้วย  เสียสละทุกอย่างไป ครอบครัว คนที่สำคัญที่สุด เงินทองกองใหญ่ หน้าที่การงาน ภาพที่เลวร้ายในสายตาคนอื่นๆ ฯลฯ อีกมากมาย  ที่เธอต้องเผชิญหน้า

เจ็บปวด ยิ่งกว่าสิ่งใดๆ ที่เคยพบมา  เวลายากแบบนั้น ผมได้แต่บอกเธอว่า วินาทีนี้จะผ่านไป รอคอยให้เวลาผ่านไปทีละเสี้ยวของวินาที

เชื่อไหมครับ จากสิ่งที่เลวร้ายที่สุด เรายอมรับมันด้วยกัน จนวันนี้ มือที่กุมกันอยู่นั้น ทำให้เรารู้ว่าอะไรที่ทำให้เรามีความสุข และแม้เราจะไม่งดงาม แสนเลวร้าย และเห็นแก่ตัว จะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใดๆ ก็ตาม

แต่การใช้ชีวิตตามแบบที่งดงามของคนอื่น แบบที่เขาอยากจะให้เป็นนั้น  พวกเราผ่านมันไปไม่ได้เลย

***

คุณเองเช่นกัน อยากจะบอกว่า ผมและคุณไม่ต่างกันเลย

ความรักไม่เคยมีเพศ  ผมเชื่อเช่นนั้นมาตลอด  และแม้รักที่คงอยู่กับผมตอนนี้จะจากไป ก็ไม่ทำลายความเชื่อมั่นของผมไป

อีกความเชื่อมั่นหนึ่งที่ผมอยากจะให้คุณบอกตัวเอง ปลอบหัวใจตัวเองทุกวันจากนี้ไป

คือ ความเจ็บปวด เศร้าโศกเสียใจไม่ใช่เรื่องที่ผิด เราเสียใจได้ หากเธอจะไม่เข้าใจ ก็ไม่เป็นไร เพราะเธอคือคนที่เลือกจากไป เพราะอย่างนั้นเธอไม่อาจจะคาดหวังให้เราเป็นคนงดงามแสนดีให้กับเธอได้ในวินาทีที่เธอตัดสินใจจากไป

แต่คุณจะได้พบ และรักใครอีกคนหนึ่ง คนนั้นที่คนบนฟ้าตั้งใจมอบให้คุณเพียงคนเดียว เธออาจจะมาปรากฏตัวในรูปแบบที่คุณเองไม่มีวันคาดคิดได้ว่าจะไม่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แต่เธอจะอยู่กับคุณไปตราบนานเท่านาน

และจะรักคุณมากกว่าที่คุณเคยรักใครมาตลอดจนชั่วชีวิต

จงมีหัวใจที่เข้มแข็ง  จงอดทนเพื่อเดินผ่าน  แม้ในห้วงเวลาที่เราไม่คิดว่าเราจะสามารถเดินผ่านไปได้

***

ขอบคุณที่นึกถึงเวลาที่อยากคุยกับใครสักคน

ผมอาจจะเขียนไม่งดงาม  แต่ก็คือ ความจริงใจที่อยากจะถ่ายทอดให้คุณรับรู้ให้ได้ ว่าเราจะเดินต่อไปได้ เราเสียใจได้ เราทุกข์โศก ไม่หายได้ แต่สักวัน หัวใจจะบอกคุณเองว่า มันเบื่อแล้ว อยากจะใช้ชีวิตสบายๆ แม้ไม่มีใครเคียงข้าง แต่การใช้ชีวิตตามแบบที่เราพึงใจ คือ ความสุขที่อยู่กับเราได้ยาวนานที่สุด  จนกว่าจะถึงวันที่คนคนนั้นเดินทางมาถึงครับ

***

ขอจงมีหัวใจที่แข็งแรง และมีจังหวะก้าวเดินที่ค่อยมั่นคงขึ้น  เดินต่อไปเถอะนะครับ แม้จะช้าไปบ้างก็ตาม

ปล. เพลงที่เปิดนี้ ไม่ตั้งใจให้ใครช้ำนะครับ  แต่ช่วงนี้ชอบเพลงของตู่ ภพธร  อันดับ 1  คือ เพลงนี้ ครับ ถ้าหาก *

-    

**********************

ผมเคยสงสัยตลอดมาว่า อาการว่างโหวง และหนาวเย็นอยู่เสมอภายในช่องอกนั้น มันจะหายไปไหม

ถ้าจะมีสักวันหนึ่ง ในวันที่ผมได้พบกับ หญิงสาวที่อุ่นมากพอ ที่จะสามารถอดทนใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับผมได้

อีกไม่กี่วันเท่านั้น

วันที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมาถึง

ก็จะวนครบรอบ 1 ปี  

ซึ่งคงจะสั้นสำหรับคนที่มีคนรักอยู่เคียงข้างมายาวนาน จนรู้สึกเหมือนว่าคนข้างๆ คือ จิตวิญญาณที่ไม่อาจจะแยกออกจากกันได้

นับจากวันนี้ จนตลอดชีวิต

แต่สำหรับผมแล้ว 1 ปี  เป็นเวลาที่ผมไม่เคยแม้แต่จะคิดว่า ใครคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในชีวิตผม ในวันที่ไม่สลักสำคัญอะไร

ผมไม่รู้สึกถึงความสำคัญของการอยู่ร่วมกันด้วยซ้ำไป  (แม้ในทุก ทุกวันนี้ก็ตาม)

1 ปี ที่กำลังจะถึงนี้ นับจากวันที่มีอีเมลไม่สลักสำคัญมาวางแปะอยู่ในถังขยะของผม

เธอยังอยู่กับผมตรงนี้

เธอตัดสินใจละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง  เพื่อมาอยู่กับผม

ฝากชีวิตไว้กับคนที่เธอรู้จักน้อยที่สุดในชีวิต

แต่สิ่งที่สำคัญ คือ คำที่เธอบอกว่า ความสุขที่สุดในชีวิตของเธอ คือ การได้กอดผมไว้

นับจากวันนั้น  วันที่ผมตัดสินใจเดินหน้า 

เราสองคนเดินผ่านเรื่องราวที่แสนเลวร้ายมาด้วยกัน

เรื่องแสนเลวร้ายที่เราไม่เคยคิดเลยว่าในชั่วชีวิตนี้ เราสองคนจะต้องพบเจอ

และสิ่งเลวร้ายเหล่านั้น กลับมีที่มาจากคนที่เราไม่มีวันคาดคิดว่าพวกเขาจะทำได้

นับจากวันนั้น

จนถึงวันนี้ ผมไม่เคยคิดเลยว่า ช่วงเวลาแสนสงบนิ่ง ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวันอย่างนี้

จะดีแสนดี จนไม่อยากได้อะไรอีกเลย

--

ผมได้ทำกับข้าวที่อยากจะกิน แม้ว่าใครอีกคนจะเบือนหน้าหนี กับกลิ่น และรสชาติของมัน

ผมได้มีคนเดินไปดูหนังสือด้วยกัน จ่อมอยู่ในร้านหนังสือนานสองนาน โดยที่ไม่ซื้ออะไร

ผมได้มีคนเดินด้วยกันไปงานหนังสือที่มีคนแสนล้านคนรอบข้าง 

ผมมีคนเดินไปเป็นเพื่อนในทุกๆ ที่

มีคนที่อดทนต่อเสียงกรน และการนอนดึก 

มีคนที่เริ่มจะต้องอดทนกับเสียงบ่น

(จนต้องบอกว่า ผมใช้ปากกับการบ่น จนลืมไปว่าปากสามารถทำหน้าที่อื่นๆ ได้อีกมาก)

--

ทุกคืน เวลาที่มองเห็นคนที่นอนข้างๆ ผมจะรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่ไม่ดีกับเธอให้มากเท่าที่อยากจะดีกับเธอ

แต่ผมก็ขอบคุณเธอทุกวัน ที่ยังอดทนอยู่ด้วยกัน

และทำให้ผมรู้ว่า อาการหนาวในอกนั้น สักวันก็หาย

เมื่อมีมือของใครคนหนึ่ง  เมื่อมีตัวอุ่นๆ  เจ้าของหัวใจดวงที่เต้นเร็วๆ นั้น อยู่ในอ้อมกอดทุกคืน

--